Prisoners in Iran continue one of the bravest acts of resistance inside the country by holding hunger strikes every Tuesday against executions.
This protest, now known as “No to Executions Tuesdays,” began in January 2024 in Ghezel Hesar Prison. It started when prisoners sentenced to death saw their cellmates being taken away to be hanged. Instead of silently waiting for their own turn, they chose to resist. Their action began as a cry from death row, but it has now become a nationwide prison movement.
As of Tuesday, 30 June 2026, the campaign has reached its 127th week and has spread to 57 prisons across Iran. The latest prison to join the action was Kerman Prison. This means that prisoners across the country — from Evin and Ghezel Hesar to Ahvaz, Zahedan, Tabriz, Sanandaj, Kermanshah, Shiraz, Rasht and many other prisons — are raising one common demand: Stop the executions.
This campaign deserves far wider support. Many people outside Iran, and even many Iranians abroad, are still unaware of it. Yet these prisoners are risking punishment, isolation, deprivation of basic rights and even death in order to defend the most fundamental human right: the right to life.
The Islamic Republic has always used execution as a weapon of fear. This is not a system of “justice.” It is a system of punishment and intimidation. It is used against political prisoners, protesters, oppressed national minorities, women, workers, the poor, religious minorities and many others who are denied the right to a fair trial and basic legal protections. Forced confessions, torture, secret trials and vague charges such as “enmity against God,” “corruption on earth,” “espionage,” or “collaboration with the enemy” are used to prepare the ground for state killings.
The figures are shocking. In 2025, human rights observers recorded at least 1,639 executions in Iran, a huge increase compared with 975 cases in 2024. Amnesty International’s global report, meanwhile, states that there were at least 2,159 executions in Iran in 2025. Whatever the exact number, the conclusion is the same: the Islamic Republic has turned the gallows into one of the main instruments of its rule.
The situation has become even more dangerous during the recent war with the United States and Israel. While the people of Iran suffer from bombs, sanctions, fear, economic hardship and insecurity, the Islamic Republic has used the war as an excuse to intensify repression inside the country. Thousands of people have been arrested. Political cases have been accelerated. Accusations of “collaboration,” “espionage” and “acting on behalf of the enemy” are being used to silence opposition. Human rights organisations have reported dozens of politically motivated executions during this period.
Let Us Defend the Prisoners’ Resistance in Iran
In the prisoners’ statement for the 127th week, it was stated that in the Iranian calendar month of Khordad alone — 22 May to 21 June 2026 — at least 134 executions took place. This reality means that even while the regime speaks of war, negotiations and national security, it continues to operate its death machine against the people.
The truth must be stated clearly: the people of Iran are trapped between imperialist aggression from outside and reactionary repression from within. The United States and Israel are not bringing freedom to Iran. Their attacks only create more suffering and provide the Islamic Republic with yet another excuse to increase repression against the people. Therefore, the Islamic Republic is not defending the people. On the contrary, through prisons, executions, censorship, poverty and fear, it is defending its own rule.
Against these two forces, the prisoners’ campaign points to another path: the path of people’s resistance, solidarity and the defense of human dignity.
Every Tuesday, prisoners who have very little control over their own bodies use the only weapon left to them: collective refusal. A one-day protest hunger strike says that the victims of repression will not remain silent. It says that those sentenced to death are not merely numbers. They are human beings with names, families, histories and rights. It says that the gallows must not be normalised.
The prisoners of the “No to Executions Tuesdays” campaign must be supported. We support the families who wait outside prisons, often without any information, frequently under threat, and who are sometimes even denied the bodies of their loved ones after execution. We support everyone in Iran who opposes the death penalty, whether the prisoner is political or non-political. The right to life must not depend on the charge written by the regime’s courts.
We call on progressive, democratic, anti-imperialist and human rights forces everywhere to raise the voice of this campaign. The names of those sentenced to death must be made public. Families must not be left alone. Trade unions, student groups, women’s organisations, writers, artists, lawyers and political organisations must take up this cause.
Silence serves the executioner. Publicising these cases can save lives.
The demand is simple and urgent:
End all executions in Iran.
Cancel all death sentences.
Free political prisoners.
End torture and forced confessions.
Defend the right to life.
Every Tuesday must become a day of solidarity with prisoners in Iran. Every execution must be met with protest. Every name must be remembered. Every prison wall must hear that those inside are not alone.
The prisoners have kept this campaign alive for 127 weeks. It must now become our duty to carry their voice beyond the prison walls.
Support the prisoners of the “No to Executions Tuesdays” campaign!
UPOTUDAK- International Committee for Solidarity with Political Prisoner
Jeden Dienstag sagen Gefangene im Iran Nein zu Hinrichtungen!
Gefangene im Iran setzen jeden Dienstag einen der mutigsten Akte des Widerstands im Land fort, indem sie gegen Hinrichtungen in den Hungerstreik treten.
Dieser Protest, der inzwischen als „Dienstage Nein zu Hinrichtungen“ bekannt ist, begann im Januar 2024 im Ghezel-Hesar-Gefängnis. Alles begann, als zum Tode verurteilte Gefangene sahen, wie ihre Zellengenossen zur Hinrichtung abgeführt wurden. Statt still auf ihre eigene Reihe zu warten, entschieden sie sich zum Widerstand. Ihre Aktion begann als ein Aufschrei aus dem Todestrakt, ist aber inzwischen zu einer landesweiten Gefängnisbewegung geworden.
Bis Dienstag, den 30. Juni 2026, hat die Kampagne ihre 127. Woche erreicht und sich auf 57 Gefängnisse im ganzen Iran ausgeweitet. Das jüngste Gefängnis, das sich der Bewegung angeschlossen hat, ist das Gefängnis von Kerman. Das bedeutet, dass Gefangene im ganzen Land — von Evin und Ghezel Hesar bis Ahvaz, Zahedan, Tabriz, Sanandaj, Kermanshah, Schiras, Rasht und vielen weiteren Gefängnissen — eine gemeinsame Forderung erheben: Stoppt die Hinrichtungen.
Diese Kampagne verdient eine viel breitere Unterstützung. Viele Menschen außerhalb Irans, und sogar viele Iranerinnen und Iraner im Ausland, wissen noch immer nichts von dieser Kampagne. Doch diese Gefangenen riskieren Bestrafung, Isolation, den Entzug grundlegender Rechte und sogar den Tod, um das grundlegendste Menschenrecht zu verteidigen: das Recht auf Leben.
Die Islamische Republik hat Hinrichtungen immer als Waffe der Angst eingesetzt. Das ist kein System der „Gerechtigkeit“. Es ist ein System der Bestrafung und Einschüchterung. Es wird gegen politische Gefangene, Demonstrierende, unterdrückte nationale Minderheiten, Frauen, Arbeiterinnen und Arbeiter, Arme, religiöse Minderheiten und viele andere eingesetzt, denen das Recht auf ein faires Verfahren und grundlegende rechtliche Garantien verweigert werden. Erzwungene Geständnisse, Folter, geheime Prozesse und vage Anklagen wie „Feindschaft gegen Gott“, „Korruption auf Erden“, „Spionage“ oder „Zusammenarbeit mit dem Feind“ werden benutzt, um staatliche Tötungen vorzubereiten.
Die Zahlen sind erschütternd. Im Jahr 2025 registrierten Menschenrechtsbeobachter mindestens 1.639 Hinrichtungen im Iran — ein enormer Anstieg gegenüber 975 Fällen im Jahr 2024. Der weltweite Bericht von Amnesty International nennt für 2025 sogar mindestens 2.159 Hinrichtungen im Iran. Wie auch immer die genaue Zahl lautet, die Schlussfolgerung bleibt dieselbe: Die Islamische Republik hat den Galgen zu einem ihrer wichtigsten Herrschaftsinstrumente gemacht.
Die Lage ist während des jüngsten Krieges mit den Vereinigten Staaten und Israel noch gefährlicher geworden. Während das iranische Volk unter Bomben, Sanktionen, Angst, wirtschaftlicher Not und Unsicherheit leidet, hat die Islamische Republik den Krieg als Vorwand benutzt, um die Repression im Inneren zu verschärfen. Tausende Menschen wurden verhaftet. Politische Verfahren wurden beschleunigt. Vorwürfe wie „Zusammenarbeit“, „Spionage“ und „Handeln im Auftrag des Feindes“ werden benutzt, um Opposition zum Schweigen zu bringen. Menschenrechtsorganisationen berichteten in dieser Zeit von Dutzenden politisch motivierten Hinrichtungen.
Machen wir den Widerstand der Gefangenen im Iran zu unserer Sache
In der Erklärung der Gefangenen zur 127. Woche heißt es, dass allein im iranischen Kalendermonat Chordad — vom 22. Mai bis 21. Juni 2026 — mindestens 134 Hinrichtungen stattgefunden haben. Diese Tatsache bedeutet, dass das Regime selbst dann, wenn es von Krieg, Verhandlungen und nationaler Sicherheit spricht, seine Todesmaschine gegen das Volk weiterlaufen lässt.
Die Wahrheit muss klar ausgesprochen werden: Das iranische Volk ist gefangen zwischen imperialistischer Aggression von außen und reaktionärer Repression im Inneren. Die Vereinigten Staaten und Israel bringen dem Iran keine Freiheit. Ihre Angriffe schaffen nur noch mehr Leid und liefern der Islamischen Republik einen weiteren Vorwand, ihre Unterdrückung des Volkes zu verstärken. Die Islamische Republik verteidigt daher nicht das Volk. Im Gegenteil: Durch Gefängnisse, Hinrichtungen, Zensur, Armut und Angst verteidigt sie ihre eigene Herrschaft.
Gegen diese beiden Kräfte weist die Kampagne der Gefangenen auf einen anderen Weg hin: den Weg des Volkswiderstands, der Solidarität und der Verteidigung der Menschenwürde.
Jeden Dienstag nutzen Gefangene, die kaum Kontrolle über ihren eigenen Körper haben, die einzige Waffe, die ihnen geblieben ist: die kollektive Verweigerung. Ein eintägiger Protest-Hungerstreik sagt aus, dass die Opfer der Repression nicht schweigen werden. Er sagt, dass die zum Tode Verurteilten nicht bloß Zahlen sind. Sie sind Menschen mit Namen, Familien, Lebensgeschichten und Rechten. Er sagt, dass der Galgen nicht normalisiert werden darf.
Die Gefangenen der Kampagne „Dienstage Nein zu Hinrichtungen“ müssen unterstützt werden. Wir unterstützen die Familien, die vor den Gefängnissen warten, oft ohne jede Information, häufig unter Drohungen, und denen nach der Hinrichtung manchmal sogar die Leichname ihrer Angehörigen verweigert werden. Wir unterstützen alle im Iran, die sich gegen die Todesstrafe stellen, unabhängig davon, ob die Gefangenen politische oder nicht-politische Gefangene sind. Das Recht auf Leben darf nicht von der Anklage abhängen, die von den Gerichten des Regimes niedergeschrieben wird.
Wir rufen progressive, demokratische, antiimperialistische und menschenrechtliche Kräfte überall dazu auf, die Stimme dieser Kampagne zu verstärken. Die Namen der zum Tode Verurteilten müssen öffentlich gemacht werden. Die Familien dürfen nicht allein gelassen werden. Gewerkschaften, Studierendengruppen, Frauenorganisationen, Schriftstellerinnen und Schriftsteller, Künstlerinnen und Künstler, Anwältinnen und Anwälte sowie politische Organisationen müssen diese Sache aufgreifen.
Schweigen nützt dem Henker. Öffentlichkeit kann Leben retten.
Die Forderung ist einfach und dringend:
Beendet alle Hinrichtungen im Iran.
Hebt alle Todesurteile auf.
Lasst die politischen Gefangenen frei.
Beendet Folter und erzwungene Geständnisse.
Verteidigt das Recht auf Leben.
Jeder Dienstag muss zu einem Tag der Solidarität mit den Gefangenen im Iran werden. Jede Hinrichtung muss mit Protest beantwortet werden. Jeder Name muss in Erinnerung bleiben. Jede Gefängnismauer muss hören, dass die Menschen dahinter nicht allein sind.
Die Gefangenen halten diese Kampagne seit 127 Wochen aufrecht. Nun muss es unsere Aufgabe werden, ihre Stimme über die Gefängnismauern hinauszutragen.
Unterstützt die Gefangenen der Kampagne „Dienstage Nein zu Hinrichtungen“!
UPOTUDAK- Internationales Komitee für Solidarität mit politischen Gefangenen
Chaque mardi, les prisonniers en Iran disent non aux exécutions !
Les prisonniers en Iran poursuivent, chaque mardi, l’un des actes de résistance les plus courageux à l’intérieur du pays, en menant des grèves de la faim contre les exécutions.
Cette protestation, désormais connue sous le nom de « Mardis Non aux exécutions », a commencé en janvier 2024 dans la prison de Ghezel Hesar. Tout a commencé lorsque des prisonniers condamnés à mort ont vu leurs compagnons de cellule emmenés pour être pendus. Au lieu d’attendre silencieusement leur propre tour, ils ont choisi de résister. Leur action a commencé comme un cri venu du couloir de la mort, mais elle est aujourd’hui devenue un mouvement carcéral à l’échelle nationale.
Au mardi 30 juin 2026, la campagne a atteint sa 127e semaine et s’est étendue à 57 prisons à travers l’Iran. La dernière prison à rejoindre le mouvement est la prison de Kerman. Cela signifie que, dans tout le pays — d’Evin et Ghezel Hesar à Ahvaz, Zahedan, Tabriz, Sanandaj, Kermanshah, Chiraz, Rasht et de nombreuses autres prisons — les prisonniers portent une revendication commune : l’arrêt des exécutions.
Cette campagne mérite un soutien beaucoup plus large. Beaucoup de personnes en dehors de l’Iran, et même de nombreux Iraniens vivant à l’étranger, ne sont toujours pas au courant de cette campagne. Pourtant, ces prisonniers risquent des sanctions, l’isolement, la privation de droits fondamentaux et même la mort pour défendre le droit humain le plus élémentaire : le droit à la vie.
La République islamique a toujours utilisé l’exécution comme une arme de terreur. Ce n’est pas un système de « justice ». C’est un système de punition et d’intimidation. Il est utilisé contre les prisonniers politiques, les manifestants, les minorités nationales opprimées, les femmes, les travailleurs, les pauvres, les minorités religieuses et beaucoup d’autres personnes privées du droit à un procès équitable et de protections juridiques fondamentales. Les aveux forcés, la torture, les procès secrets et les accusations vagues telles que « inimitié envers Dieu », « corruption sur terre », « espionnage » ou « collaboration avec l’ennemi » servent à préparer le terrain aux assassinats d’État.
Les chiffres sont choquants. En 2025, les observateurs des droits humains ont recensé au moins 1 639 exécutions en Iran, soit une augmentation considérable par rapport aux 975 cas enregistrés en 2024. Le rapport mondial d’Amnesty International indique, quant à lui, qu’il y a eu au moins 2 159 exécutions en Iran en 2025. Quel que soit le chiffre exact, la conclusion est la même : la République islamique a fait de la potence l’un des principaux instruments de son pouvoir.
La situation est devenue encore plus dangereuse pendant la récente guerre avec les États-Unis et Israël. Alors que le peuple iranien souffre des bombes, des sanctions, de la peur, des difficultés économiques et de l’insécurité, la République islamique a utilisé la guerre comme prétexte pour intensifier la répression à l’intérieur du pays. Des milliers de personnes ont été arrêtées. Les procès politiques ont été accélérés. Les accusations de « collaboration », d’« espionnage » et d’« action pour le compte de l’ennemi » sont utilisées pour faire taire l’opposition. Des organisations de défense des droits humains ont signalé des dizaines d’exécutions à motivation politique durant cette période.
Faisons nôtre la résistance des prisonniers en Iran
Dans la déclaration des prisonniers pour la 127e semaine, il est indiqué qu’au cours du seul mois de Khordad selon le calendrier iranien — du 22 mai au 21 juin 2026 — au moins 134 exécutions ont eu lieu. Cette réalité signifie que, même lorsqu’il parle de guerre, de négociations et de sécurité nationale, le régime continue de faire fonctionner sa machine de mort contre le peuple.
La vérité doit être énoncée clairement : le peuple iranien est pris entre l’agression impérialiste venue de l’extérieur et la répression réactionnaire venue de l’intérieur. Les États-Unis et Israël n’apportent pas la liberté à l’Iran. Leurs attaques ne font que créer davantage de souffrances et fournir à la République islamique un nouveau prétexte pour renforcer sa répression contre le peuple. La République islamique ne défend donc pas le peuple. Au contraire, par les prisons, les exécutions, la censure, la pauvreté et la peur, elle défend son propre pouvoir.
Face à ces deux forces, la campagne des prisonniers indique une autre voie : celle de la résistance populaire, de la solidarité et de la défense de la dignité humaine.
Chaque mardi, des prisonniers qui ont très peu de contrôle sur leur propre corps utilisent la seule arme qui leur reste : le refus collectif. Une grève de la faim de protestation d’une journée affirme que les victimes de la répression ne resteront pas silencieuses. Elle affirme que les condamnés à mort ne sont pas de simples chiffres. Ce sont des êtres humains avec des noms, des familles, des histoires et des droits. Elle affirme que la potence ne doit pas être normalisée.
Il faut soutenir les prisonniers de la campagne « Mardis Non aux exécutions ». Nous soutenons les familles qui attendent devant les prisons, souvent sans aucune information, fréquemment sous la menace, et qui, après l’exécution, se voient parfois même refuser le corps de leurs proches. Nous soutenons toutes celles et tous ceux qui, en Iran, s’opposent à la peine de mort, que le prisonnier soit politique ou non. Le droit à la vie ne doit pas dépendre de l’accusation inscrite par les tribunaux du régime.
Nous appelons toutes les forces progressistes, démocratiques, anti-impérialistes et de défense des droits humains, partout dans le monde, à faire entendre la voix de cette campagne. Les noms des personnes condamnées à mort doivent être rendus publics. Les familles ne doivent pas être laissées seules. Les syndicats, les groupes étudiants, les organisations de femmes, les écrivains, les artistes, les avocats et les organisations politiques doivent prendre en charge cette cause.
Le silence sert le bourreau. Rendre ces cas publics peut sauver des vies.
La revendication est simple et urgente :
Qu’il soit mis fin à toutes les exécutions en Iran.
Que toutes les condamnations à mort soient annulées.
Que les prisonniers politiques soient libérés.
Qu’il soit mis fin à la torture et aux aveux forcés.
Défendons le droit à la vie.
Chaque mardi doit devenir une journée de solidarité avec les prisonniers en Iran. Chaque exécution doit être accueillie par la protestation. Chaque nom doit être rappelé. Chaque mur de prison doit entendre que celles et ceux qui sont à l’intérieur ne sont pas seuls.
Les prisonniers maintiennent cette campagne depuis 127 semaines. Il doit maintenant devenir notre devoir de porter leur voix au-delà des murs des prisons.
Soutenez les prisonniers de la campagne « Mardis Non aux exécutions » !
UPOTUDAK- Comité international de solidarité avec les prisonniers politiques
زندانیان در ایران هر هفته، روز سهشنبه، با اعتصاب غذا علیه اعدامها، یکی از شجاعانهترین حرکتهای مقاومت در داخل کشور را بهطور پیوسته ادامه میدهند.
این اعتراض که اکنون با نام «سهشنبههای نه به اعدام» شناخته میشود، در ژانویه ۲۰۲۴ در زندان قزلحصار آغاز شد. ماجرا از آنجا شروع شد که زندانیان محکوم به اعدام دیدند همبندیهایشان برای به دار آویخته شدن برده میشوند. آنان بهجای آنکه در سکوت منتظر نوبت خود بمانند، مقاومت را انتخاب کردند. حرکت آنان بهصورت فریادی از بند اعدامیها آغاز شد، اما اکنون به یک جنبش سراسری در زندانهای کشور تبدیل شده است.
این کارزار تا روز سهشنبه ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶ به ۱۲۷مین هفته خود رسیده و به ۵۷ زندان در سراسر ایران گسترش یافته است. آخرین زندانی که به این حرکت پیوسته، زندان کرمان است. این بدان معناست که زندانیان در سراسر کشور ــ از اوین و قزلحصار تا اهواز، زاهدان، تبریز، سنندج، کرمانشاه، شیراز، رشت و بسیاری زندانهای دیگر ــ یک خواست مشترک را فریاد میزنند: اعدامها را متوقف کنید.
این کارزار شایسته حمایت بسیار گستردهتری است. بسیاری از مردم خارج از ایران، و حتی بسیاری از ایرانیان خارج از کشور، هنوز از این کارزار آگاه نیستند. در حالیکه این زندانیان برای دفاع از بنیادیترین حق انسانی، یعنی حق زندگی، خطر مجازات، انزوا، محرومیت از حقوق اولیه و حتی مرگ را به جان میخرند.
جمهوری اسلامی همواره از اعدام بهعنوان سلاحی برای ایجاد ترس استفاده کرده است. این یک نظام «عدالت» نیست؛ بلکه نظامی برای مجازات و ارعاب است. این نظام علیه زندانیان سیاسی، معترضان، ملیتهای تحت ستم، زنان، کارگران، فقرا، اقلیتهای مذهبی و بسیاری دیگر بهکار گرفته میشود؛ کسانی که از حق محاکمه عادلانه و حقوق اولیه قانونی محروم میشوند. اعترافات اجباری، شکنجه، دادگاههای مخفی و اتهامات مبهمی مانند «محاربه»، «افساد فیالارض»، «جاسوسی» یا «همکاری با دشمن» برای زمینهسازی قتلهای دولتی بهکار میروند.
آمارها تکاندهندهاند. در سال ۲۰۲۵، نهادهای ناظر حقوق بشر دستکم ۱۶۳۹ مورد اعدام در ایران ثبت کردهاند؛ افزایشی عظیم در مقایسه با ۹۷۵ مورد در سال ۲۰۲۴. گزارش جهانی عفو بینالملل نیز برای سال ۲۰۲۵ از دستکم ۲۱۵۹ مورد اعدام در ایران سخن میگوید. رقم دقیق هرچه باشد، نتیجه یکی است: جمهوری اسلامی چوبه دار را به یکی از اصلیترین ابزارهای حاکمیت خود تبدیل کرده است.
در جریان جنگ اخیر با آمریکا و اسرائیل، وضعیت خطرناکتر نیز شده است. در حالیکه مردم ایران از بمباران، تحریم، ترس، فشار اقتصادی و ناامنی رنج میبرند، جمهوری اسلامی جنگ را بهانهای برای تشدید سرکوب در داخل کشور قرار داده است. هزاران نفر بازداشت شدهاند. پروندههای سیاسی با سرعت بیشتری پیش برده شدهاند. اتهاماتی مانند «همکاری»، «جاسوسی» و «اقدام به نفع دشمن» برای خاموش کردن صدای مخالفان بهکار گرفته میشوند. سازمانهای حقوق بشری در این دوره از دهها اعدام با انگیزههای سیاسی گزارش دادهاند.
مقاومت زندانیان در ایران را از آنِ خود بدانیم
در بیانیه زندانیان برای ۱۲۷مین هفته، آمده است که تنها در ماه خرداد، یعنی از ۲۲ مه تا ۲۱ ژوئن ۲۰۲۶، دستکم ۱۳۴ اعدام انجام شده است. این واقعیت نشان میدهد که رژیم حتی هنگامی که از جنگ، مذاکره و امنیت ملی سخن میگوید، همچنان ماشین مرگ خود را علیه مردم به کار میاندازد.
حقیقت باید روشن بیان شود: مردم ایران میان تجاوز امپریالیستی از بیرون و سرکوب ارتجاعی از درون گرفتار شدهاند. آمریکا و اسرائیل برای ایران آزادی نمیآورند. حملات آنان فقط رنج بیشتری ایجاد میکند و به جمهوری اسلامی بهانهای تازه برای افزایش سرکوب مردم میدهد. بنابراین، جمهوری اسلامی از مردم دفاع نمیکند. برعکس، از طریق زندانها، اعدامها، سانسور، فقر و ترس، از حاکمیت خود دفاع میکند.
در برابر این دو نیرو، کارزار زندانیان راه دیگری را نشان میدهد: راه مقاومت مردمی، همبستگی و دفاع از کرامت انسانی.
هر سهشنبه، زندانیانی که اختیار بسیار اندکی بر بدن خود دارند، از تنها سلاح باقیمانده برای خود استفاده میکنند: امتناع جمعی. یک روز اعتصاب غذای اعتراضی اعلام میکند که قربانیان سرکوب خاموش نخواهند ماند. اعلام میکند که محکومان به اعدام فقط عدد و آمار نیستند. آنان انسانهایی با نام، خانواده، گذشته و حقوق انسانیاند. این حرکت میگوید که نباید اجازه داد چوبه دار عادیسازی شود.
باید از زندانیان کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» حمایت کرد. ما از خانوادههایی حمایت میکنیم که در برابر زندانها چشمانتظار میمانند، اغلب هیچ اطلاعی دریافت نمیکنند، بارها تهدید میشوند و گاه حتی پس از اعدام از تحویل گرفتن پیکر عزیزانشان محروم میشوند. ما از همه کسانی در ایران حمایت میکنیم که با مجازات اعدام مخالفت میکنند، خواه زندانی سیاسی باشد یا غیرسیاسی. حق زندگی نباید وابسته به اتهامی باشد که دادگاههای رژیم نوشتهاند.
ما از همه نیروهای مترقی، دموکراتیک، ضد امپریالیست و مدافع حقوق بشر در سراسر جهان میخواهیم صدای این کارزار را بلندتر کنند. نام محکومان به اعدام باید عمومی شود. خانوادهها نباید تنها گذاشته شوند. اتحادیههای کارگری، گروههای دانشجویی، سازمانهای زنان، نویسندگان، هنرمندان، وکلا و سازمانهای سیاسی باید این مسئله را از آنِ خود بدانند.
سکوت به سود جلاد است. علنی کردن این پروندهها میتواند جان انسانها را نجات دهد.
خواستهها ساده و فوریاند:
به همه اعدامها در ایران پایان دهید.
همه احکام اعدام را لغو کنید.
زندانیان سیاسی را آزاد کنید.
به شکنجه و اعترافات اجباری پایان دهید.
از حق زندگی دفاع کنید.
هر سهشنبه باید به روز همبستگی با زندانیان در ایران تبدیل شود. هر اعدام باید با اعتراض روبهرو شود. هر نام باید به یاد سپرده شود. هر دیوار زندان باید بشنود که کسانی که درون آن هستند تنها نیستند.
زندانیان این کارزار را ۱۲۷ هفته زنده نگه داشتهاند. اکنون وظیفه ماست که صدای آنان را فراتر از دیوارهای زندان ببریم.
از کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» زندانیان سیاسی حمایت کنید!
کمیته بینالمللی همبستگی با زندانیان سیاسی
İran’da Her Salı Tutsaklar İdamlara Hayır Diyor!
İran’daki mahkumlar, her hafta Salı günü idamlara karşı açlık grevleri yaparak, aralıksız olarak ülke içindeki en cesur direniş eylemlerinden birini sürdürüyorlar.
Artık “İdamlara Hayır Salıları” olarak bilinen bu protesto, Ocak 2024’te Ghezel Hesar Hapishanesi’nde başladı. Her şey, idam cezasına çarptırılmış mahkumların, hücre arkadaşlarının asılmak üzere götürüldüğünü görmesiyle başladı. Kendi sıralarını sessizce beklemek yerine direnmeyi seçtiler. Eylemleri idam koğuşundan yükselen bir çığlık olarak başladı, ancak artık ülke çapında bir hapishane hareketine dönüştü.
Kampanya, 30 Haziran 2026 Salı günü itibarıyla 127. haftasına ulaştı ve İran genelinde 57 hapishaneye yayıldı. Harekete en son katılan hapishane Kerman Hapishanesi oldu. Bu, ülke genelinde —Evin ve Ghezel Hesar’dan Ahvaz, Zahedan, Tebriz, Sanandaj, Kermanshah, Şiraz, Reşt ve diğer birçok hapishaneye kadar— tutsakların tek bir ortak talepte bulundukları anlamına geliyor: İdamların durdurulması.
Bu kampanya çok daha geniş bir desteği hak ediyor. İran dışındaki pek çok kişi ve hatta yurtdışındaki birçok İranlı bile bu kampanyadan hâlâ haberdar değil. Oysa bu tutsaklar, en temel insan hakkı olan yaşam hakkını savunmak uğruna cezalandırılma, tecrit, temel haklardan mahrum bırakılma ve hatta ölüm riskini göze alıyorlar.
İslam Cumhuriyeti, idamı her zaman bir korku silahı olarak kullanmıştır. Bu bir “adalet” sistemi değildir. Bu bir cezalandırma ve sindirme sistemidir. Bu sistem, siyasi tutuklulara, protestoculara, ezilen ulusal azınlıklara, kadınlara, işçilere, yoksullara, dini azınlıklara ve adil yargılanma hakkı ile temel yasal hakları reddedilen pek çok kişiye karşı kullanılıyor. Zorla itiraflar, işkence, gizli yargılamalar ve “Allah’a düşmanlık”, “yeryüzünde yozlaşma”, “casusluk” veya “düşmanla iş birliği” vb. vb. gibi belirsiz suçlamalar; devletin cinayetlerine zemin hazırlamak için kullanılıyor.
Rakamlar şok edici. 2025 yılında insan hakları gözlemcileri İran’da en az 1.639 idam vakası kaydetti; bu, 2024’teki 975 vakaya kıyasla muazzam bir artış. Uluslararası Af Örgütü’nün küresel raporu ise 2025 yılı için İran’da en az 2.159 idam vakası olduğunu belirtiyor. Kesin rakam ne olursa olsun, sonuç aynıdır: İslam Cumhuriyeti, darağacını iktidarının başlıca araçlarından biri haline getirmiştir.
Son dönemde ABD ve İsrail ile yaşanan savaş sırasında durum daha da tehlikeli bir hal almıştır. İran halkı bombalar, yaptırımlar, korku, ekonomik sıkıntılar ve güvensizlikten muzdaripken, İslam Cumhuriyeti savaşı bahane ederek ülke içindeki baskıyı yoğunlaştırmıştır. Binlerce kişi tutuklanmıştır. Siyasi davalar hızlandırılmıştır. Muhalefeti susturmak için “iş birliği”, “casusluk” ve “düşman adına hareket etmek” suçlamaları kullanılıyor. İnsan hakları örgütleri, bu dönemde siyasi saiklerle gerçekleştirilen düzinelerce idam vakasını bildirdi.
İran’da Tutsakların Direnişini Sahiplenelim
Tutsakların 127. hafta bildirisinde, yalnızca İran takvimine göre Khordad ayında (22 Mayıs – 21 Haziran 2026) en az 134 idamın gerçekleştiği belirtildi. Bu gerçek rejimin savaş, müzakereler ve ulusal güvenlikten bahsederken bile, ölüm makinesini halka karşı çalıştırmaya devam ettiği anlamına geliyor.
Açıkça ortaya konması gereken gerçek şudur: İran halkı, dışarıdan gelen emperyalist saldırganlık ile içeriden gelen gerici baskı arasında sıkışıp kalmıştır. ABD ve İsrail, İran’a özgürlük getirmiyor. Saldırıları yalnızca daha fazla acı yaratıyor ve İslam Cumhuriyeti’ne halka baskısını arttırması için bir bahane daha sunuyor. Dolayısıyla İslam Cumhuriyeti halkı savunmuyor. Tam aksine hapishaneler, idamlar, sansür, yoksulluk ve korku yoluyla kendi iktidarını savunuyor.
Bu iki güce karşı, mahkumların kampanyası başka bir yolu işaret ediyor: Halkın direnişi, dayanışması ve insan onurunun savunulması yolunu.
Her Salı günü, kendi bedenleri üzerinde çok az kontrolü olan mahkumlar, kendilerine kalan tek silahı kullanıyor: Toplu reddi. Bir günlük protesto açlık grevi, baskı kurbanlarının sessiz kalmadığını söylüyor. Ölüm cezasına çarptırılanların sadece birer sayı olmadığını söylüyor. Onlar isimleri, aileleri, geçmişleri ve hakları olan insanlardır. Darağacının normalleşmesine izin verilemeyeceğini söylüyor.
“Salı Günleri İdam Hayır” kampanyasının tutsaklarını desteklemek gerekir. Çoğu zaman hiçbir bilgi sahibi olmadan, sık sık tehdit altında ve infazdan sonra sevdiklerinin cenazelerine kavuşamayan, hapishanelerin önünde bekleyen aileleri destekliyoruz. İran’da, mahkûmun siyasi ya da siyasi olmayan bir kişi olması fark etmeksizin, idam cezasına karşı çıkan herkesi destekliyoruz. Yaşam hakkı, rejimin mahkemeleri tarafından yazılan suçlamaya bağlı olmamalıdır.
Her yerdeki ilerici, demokratik, anti-emperyalist ve insan hakları güçlerini bu kampanyanın sesini yükseltmeye çağırıyoruz. Ölüm cezasına çarptırılanların isimleri kamuoyuna duyurulmalıdır. Aileler yalnız bırakılmamalıdır. Sendikalar, öğrenci grupları, kadın örgütleri, yazarlar, sanatçılar, avukatlar ve siyasi örgütler bu davayı sahiplenmelidir.
Sessizlik cellatın işine yarar. Kamuoyuna duyurmak hayat kurtarabilir.
Talep basit ve acildir:
İran’daki tüm infazlara son verilsin.
Tüm ölüm cezaları iptal edilsin.
Siyasi tutuklular serbest bırakılsın.
İşkenceye ve zorla itiraf almaya son verilsin.
Yaşam hakkını savunun.
Her Salı, İran’daki tutuklularla dayanışma günü haline gelmelidir. Her idam, protesto ile karşılanmalıdır. Her isim hatırlanmalıdır. Her hapishane duvarı, içeridekilerin yalnız olmadıklarını duymalıdır.
Tutuklular bu kampanyayı 127 haftadır ayakta tutuyorlar. Artık onların sesini hapishane duvarlarının ötesine taşımak bizim görevimiz olmalıdır.
“İdamlara Hayır Salıları” kampanyasının tutuklularını destekleyin!
UPOTUDAK- Uluslararası Politik Tutsaklarla Dayanışma Komitesi
No comments:
Post a Comment